Poniedziałek, czyli po niedzieli, środa, bo w środku tygodnia, piątek, bo piąty dzień tygodnia. Pochodzenie nazw dni tygodnia wydaje się być dość proste. A jak jest z językiem angielskim?

Monday: Pierwszy dzień tygodnia wziął swoją nazwę ze staroangielskiego. Słowo w obecnym brzmieniu ukształtowało się w XII wieku. Wcześniej poniedziałek był określany monedæi. Wcześniej funkcjonowało mōnandæg i mōndæg. Podobnie brzmiące określenia występowały w językach fryzyjskim, wysoko- i niskoniemieckim. Germański źródłosłów nawiązuje do łacińskiego lunaes dies czyli „dnia księżyca” (moon day).

Tuesday: Wtorek w staroangielskim brzmiał Tiwes dæg, gdzie Tiwes było odniesieniem do nordyckiego boga Tyra, boga wojny, odpowiednika rzymskiego Marsa, który był „patronem” drugiego dnia tygodnia. Co ciekawe w części języków, głównie romańskich,  ten „patronat” nadal obowiązuje, stąd francuskie mardi, hiszpańskie martes, włoskie martedì, katalońskie dimarts czy rumuńskie marţi.

Wendesday: Tu kolejne odwołanie do staroangielskich bogów. Niegdyś środa określana była Wēdnes dæg na cześć boga Wodana, którego wyznawali do VII w n.e. anglosascy mieszkańcy wyspy. W językach romańskich ten dzień był dniem Merkurego (fr. mercredi, it. miercoles, hi. miercuri).

Thursday: Patron tego dnia był najpotężniejszym bogiem nordyckim, władcą piorunów, Thorem. W staroangielskim na czwartek mówiono Þunresdæg. Sama nazwa pioruna (thunder) wywodzi się od imiona tego boga osadzonego w centrum nordyckiego panteonu. Sam Thor był pogromcą gigantów i synem samego Odyna. Odpowiednio, w ręzykach romańskich nad we czwartki oddawano cześć Jupiterowi, również władcy piorunów (fr. jeudi, hi. jueves, wł. giovedi).

Friday: Piątek jest jedynym dniem tygodnia którego angielska nazwa pochodzi od kobiety. Konkretnie bogini Frige, narzeczonej Odyna. Była ona nordycką patronką ogniska domowego. W językach w rzymskim kręgu kulturowym piątek nosi imie Wenus (fr. vendredi, wł. venerdi). Wyjątkiem jest portugalski, gdzie piątek jest piątym dniem tygodnia liturgicznego.

Saturday: Sobota porzuca mitologię nordycką i skłania się ku rzymskiej. Nazwa pochodzi z II wieku n.e. i wzięła się od imienia rzymskiego boga rolnictwa Saturna, który miał rządzić światem przez pierwszą godzinę soboty. Jest to jedyny dzień tygodnia w języku angielskim pochodzący od boga z rzymskiego panteonu.

Sunday: Poniedziałek jest dniem księżyca, niedziela zaś dniem słońca. Ukształtowała się w połowie XIII w n.e. ze słowa sunedai, które z kolei pochodzi ze staroangielskiego Sunnandæg (oznaczającego dokładnie „dzień słońca”).